Η Αγία Ασθενής Μνήμη

Του ανδρός της τον θάνατον τον έζησε. Ήταν εκεί. Τον έκλαυσε, τον παραπονέθηκε, τον εστόλισε, τον παρέδωκε. Τώρα, λόγω γεροντικής άνοιας, δεν τον ενθυμείται.Κάθε πρωί τον αναζητεί.«Πού είναι ο Βάσος; Άργησε».Και κάθε πρωί της λέμε «Μαμά έφυγε ο μπαμπάς, πάλι τα ίδια θα λέμε; », ταράζεται λίγο και ησυχάζει.

Τον γιο της τον Αγιορείτη; Δεν της τον είπαμε ποτέ. Πώς να της πει; τι; το αυτοκίνητο, ο δρόμος, εφτά μήνες σε κώμα, κι ύστερα εκοιμήθη οσιακά; Ποιος τολμά να πει σε μάνα πως το καμάρι της, ο ήλιος της, δεν θα της τηλεφωνήσει να της δώσει χαρά, δεν θα την ξανακοινωνήσει αλλά σε τόπο χλοερο αναπαύεται; Και έτσι, για τη μάνα, ο βενιαμίν της θα μένει πάντα στον Άθω, ζωντανός, να την μνημονεύει από το Άγιο θυσιαστηριο.

Και η φίλη της, η κολλητή; Από τότε που κάνανε παιδιά — εφτά η μία, εφτά η άλλη — επίνανε καφέ από βεράντα σε βεράντα. Τώρα κι εκείνη εκοιμήθη. Κείτεται στο ίδιο κοιμητήριο, πέντε έξι μνήματα πιο κάτω από τον άντρα της, κάτω από τα ίδια κυπαρίσσια. Η μάνα θα την ζητάει ακόμη στο τηλέφωνο. «Να πάω για καφέ, δεν απαντάει». Δεν θα απαντήσει ποτέ.

Και είναι καλύτερα έτσι. Γιατί το καθήκον της το έκαμε. Μεγάλωσε τα παιδιά της, τα αποκατέστησε, κι όταν έφυγε ο άντρας της, σαν να παραιτήθη από την ζωή. Τώρα ένα σύννεφο στέκεται μπροστά της, που εγώ, ο επιστήμονας ταχα μου, το ονομάζω Ασθενής Μνήμη. 

Αυτό το σύννεφο είναι πλέον δικό μας. Της οικογενείας. Άγιο σύννεφο.  Που της επιτρέπει να ζει μέσα σε μιαν ανεξήγητη χαρά, σε μια ξεγνοιασιά που εμείς, όπως άψογα έλεγε η Δημουλά, επειδής θυμόμαστε τα πάντα, δεν θα γνωρίσουμε ποτέ.

ΚυραΛένη, θα μου λείπεις ... αλλά Χριστός Ανέστη!