Όσοι εργαζόμαστε με παιδιά στο φάσμα του αυτισμού και ειδικά αυτά που παρουσιάζουν προφίλ PDA γνωρίζουμε ότι η πρόοδος δεν έρχεται πάντα μέσα από οδηγίες, προγράμματα ή «σωστές» απαντήσεις. Συχνά έρχεται μέσα από μικρές στιγμές σύνδεσης, εκείνες τις στιγμές που το παιδί νιώθει ότι κάποιος το είδε, το άκουσε και
Ιστορίες από εποπτείες Εργοθεραπείας: Ήρθε η Άννα στη συνέδρια σήμερα να συζητήσουμε για τον Αρτσι που είναι σχεδόν 3, έχει διαγνώσεις Υδροκεφαλίας και μη-λεκτικου Αυτισμού, και κάθε φορά που κάτι δεν του πάει καλά, κουτουλαει το μέτωπο του σε διάφορες σκληρές επιφανειες όπως το τραπέζι, τον τοίχο, το πάτωμα
Από την κλινική μου εμπειρία μπορώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου πολλά περιστατικά παιδιών στο φάσμα του αυτισμό που εμφανίζονται στην αρχική αξιολόγηση αλλά και στις συνεδρίες με έναν γονέα (99% την μητέρα). Πού είναι ο πατέρας; Απορούσα στις αρχές της σταδιοδρομίας μου. Όμως όχι πια. Πάντα είχα μία πρόθεση
Είναι Απρίλιος. Η μάνατζερ μου με στέλνει σε ένα Δημοτικό σχολείο, το οποίο έχει ενσωματωμένο παράρτημα για παιδιά με προβλήματα όρασης το ΚΜΟ (Κέντρο Μειωμένης Όρασης). Σε αυτό το σχολείο θα είμαι μία φορά την εβδομάδα να αξιολογώ και να κάνω συνεδρίες με όσα παιδιά χρειάζονται Εργοθεραπεία. Συναντώ εκεί τον
